Stichting Taiama-Andreas, ondersteunt jongeren in Sierra Leone, West Afrika.
Deze keer geen bijdrage uit Sierra Leone. Niet dat er niets is gebeurd, kijkt u maar op onze website www.taiama-andreas.org.
Deze keer een verhaal dat aanzet tot nadenken in deze woelige tijden, een verhaal over luisteren, echt luisteren, niet oordelen en over gelijkwaardigheid, niet eenvoudig maar zo belangrijk ook in ons werk voor Stichting Taiama-Andreas.
Zo’n 15 jaar geleden hield Chimamanda Adichie, een Nigeriaanse schrijfster en feminist een toespraak over “Het gevaar van een enkel verhaal”. Hieronder een stukje vertaald naar het Nederlands.
Het gevaar van een enkel verhaal.
Ik groeide op in Nigeria. Mijn moeder zei altijd dat ik begon te lezen toen ik vier jaar oud was. Ik was een vroege lezer. Ik las Britse en Amerikaanse kinderboeken. Ik was ook een vroege schrijver en toen ik begon te schrijven, ik was 7, schreef ik de soort verhalen die ik ook las. Al mijn personages waren wit met blauwe ogen, ze speelden in de sneeuw en aten appels en ze spraken vaak over het weer, hoe fijn het was dat de zon scheen. Dit ondanks het feit dat ik in Nigeria woonde, ik was nooit buiten Nigeria geweest. We kenden geen sneeuw, we aten mango’s en we praten nooit over het weer omdat daar geen reden toe was. De personen in mijn boek dronken gemberbier omdat de personen in de Britse boeken die ik las ook gemberbier dronken. Ik had geen idee wat gemberbier was en wilde het dolgraag eens proeven.
Wat dit laat zien is hoe beïnvloedbaar en kwetsbaar we zijn als we een verhaal maar van een kant horen, zeker als jong kind. Omdat in de boeken die ik las, personages vreemdelingen waren was ik ervan overtuigd dat boeken altijd over vreemdelingen moesten gaan en het over onderwerpen moest gaan waarmee ik mij niet kon identificeren. Dat veranderde toen ik Afrikaanse boeken van Afrikaanse schrijvers ontdekte. Er waren er niet zoveel en ze waren niet gemakkelijk te vinden maar door deze boeken kreeg ik een andere voorstelling van boeken. Ik leerde dat mensen zoals ik, meisjes met een bruine huidskleur wiens haar niet in een paardenstaart gebonden kon worden ook in de literatuur konden voorkomen. Ik begon te schrijven over dingen die ik kende. Ik hield van de Amerikaanse en Britse boeken, Ze voedden mijn fantasie en openden nieuwe werelden voor mij maar wat het teweeg had gebracht was dat ik dacht dat mensen zoals ik niet in literatuur konden bestaan. Die Afrikaanse schrijvers hebben mij gered van het gevaar van een eenzijdig verhaal.
Ik kom uit een middenklasse Nigeriaans gezin, mijn vader was professor, mijn moeder administratief medewerker en we hadden zoals dat gebruikelijk was een inwonende hulp in de huishouding die kwam uit een nabijgelegen dorp. Toen ik acht was kregen we een nieuwe huisjongen. Zijn naam was Fide. Het enige wat mijn moeder over hem vertelde was dat zijn familie erg arm was. Mijn moeder stuurde rijst en oude kleren naar zijn familie en als ik mijn bord niet leeg at zie mijn moeder. Eet op, weet je niet dat er arme mensen zijn zoals de familie van Fide die bijna niets te eten hebben. Dus ik voelde een enorm medelijden met de familie van Fide. Op een zaterdag gingen we naar het dorp van Fide en zijn moeder liet ons een prachtige mand van raffia zien die de broer van Fide had gemaakt. Ik was perplex. Het kwam niet in mij op dat iemand uit zijn familie iets kon maken. Ik had alleen gehoord hoe arm zijn familie was. Ik had alleen het verhaal over hun armoede gehoord.
Ik dacht eraan terug toen ik op 19 jarige leeftijd ging studeren in Amerika. Mijn Amerikaanse huisgenote was verbaasd over mij en vroeg waar ik zo goed Engels had geleerd en ze was nog verbaasder toen ze hoorde dat Engels de officiële voertaal is in Nigeria. Ze vroeg of ik muziek had van mijn stam en was teleurgesteld toen ik een cassettebandje uit mijn tas haalde met muziek van Maria Carey. Ze ging ervan uit dat ik niet wist hoe een fornuis werkt. Wat mij raakte is dat ze al medelijden met mij voelde voordat ze mij had leren kennen. Haar vooringenomen idee over mij was een neerbuigend goedbedoeld medelijden. Mijn huisgenote had een eenzijdig verhaal van Afrika, een verhaal van rampen. In haar hoofd was geen ruimte dat een Afrikaanse als ik op haar kon lijken. Er waren enkel gevoelens van medelijden.
Er was geen mogelijkheid voor een band als gelijkwaardige mensen.
De link naar de lezing van Chimamanda Adichie.
https://www.ted.com/talks/chimamanda_ngozi_adichie_the_danger_of_a_single_story?utm_campaign=tedspread&utm_medium=referral&utm_source=tedcomshare
Vanwege persoonlijk omstandigheden hebt u een tijd geen bijdrage gehad van Stichting Taiama-Andreas.
In november brengen we weer een bezoek aan ons project dat zeker is verder gegaan en gegroeid.
We zullen bij terugkomst verslag uitbrengen.